به نام خدایی که مرا آفرید و در مسیر رودخانه ای قرار داد که در مسیرم با سنگ های خرد و کلان برخوردم اما از ادامه مسیرم سیر نشدم و باز به راه خود ادامه دادم........
در مسیر خود به چاله ها افتادم و از بالا به پائین سرازیر شدم اما باز هم نا امید نشدم............
در مسیرم با خود چیزهایی حمل میکردم که شاید رفیق راهم باشند و بامن بمانند لیکن فکر نمیکردم که در نیمه راه دست دیگری را میگیرند و از من متنفر میشوند..........
آری این همان زندگی است که در آن ما اسانها همیشه به این در و آن در میزنیم؛کسی هم که پیدا بشه دستمون را بگیرد دیگری نمیزارد.......................
پس بیاید دست هم را بگیریم تا جاویدان باشیم نه اینکه همدیگر را به گرداب هدایت کنیم..........